چند روز پیش، سوار اتوبوس شرکت واحد که شدم، دیدم روی شیشه‌ی پشت صندلی راننده نوشته: «لطفاً کتاب‌ها را از اتوبوس خارج نفرمایید». هرچه به اطرافم نگاه کردم، کتابی ندیدم. کمی بیش‌تر که دقت کردم، دیدم تعدادی جعبه‌ی پلاستیکی به دیواره‌ی اتوبوس چسبیده که ظاهراً قرار بوده درون‌شان کتاب باشد.

این روال، چند روز ادامه داشت و من هیچ‌گاه موفق به مشاهده‌ی کتاب در آن جعبه‌ها نمی‌شدم. تا این‌که یک روز، وقتی بر روی صندلی اتوبوس نشستم، متوجه شدم کتابی در جعبه است. عنوان کتاب، «آداب شهروندی» بود و ناشرش هم شهرداری تهران. شروع به خواندن کردم. هنوز چند دقیقه نگذشته بود، که احساس کردم گلویم می‌سوزد. به سرفه افتادم. بوی سیگار می‌آمد. با خودم گفتم: «لابد باز هم راننده دارد سیگار می‌کشد.» حدسم درست بود. کتاب را برداشتم و به سراغ راننده رفتم. بعد از سلام و علیک و گفتن «خدا قوّت»، از او پرسیدم: «شما این کتاب را خوانده‌اید؟» نگاهی به کتاب انداخت و گفت: «نه. چه‌طور؟» گفتم: «توی این کتاب نوشته که سیگار کشیدن در مکان‌های سرپوشیده‌ی عمومی ممنوع است.» راننده گفت: «برای شما نوشته؛ نه برای ما.»

یک نگاه به کتاب کردم و یک نگاه به داخل اتوبوس. بعد بلافاصله رفتم و سر جایم نشستم و بقیه‌ی کتاب را خواندم. وقتی تمام شد و کتاب را بستم، دیدم پشت جلدش عکس نویسنده را زده است. باورت می‌شود؟ … خیلی شبیه راننده بود!

چشم  --------»  چشمه
گردن   --------»   گردنه
دماغ   --------»   دماغه
گوش  --------»   گوشه
زبان    --------»   زبانه
دندان  --------»   دندانه
لب     --------»   لبه
رگ     --------»   رگه

به توصیه‌ی دوستان این موارد اضافه شد:
ساق  --------»   ساقه
پوست --------»  پوسته
------------------------
مصراع :
در مورد «دست» مسئله برعكس است!

یک فیلمساز معترض : الیوم استعمال و تکثیر و چاپ و خرید و فروش هر گونه کتاب بدون اجازۀ نویسنده و مترجم و ناشر و حروفچین و موزع و بدون اجرای قانون کپی رایت،بأی نحو کان حرام بوده،حکم محاربه با تاریخ حیات اندیشۀ بشری را داشته،بر نویسنده واجب است شماره حسابی برای امور خیریه دائر نماید تا علاقمندان،در صورت استفاده از کتاب مذکور،بتوانند به نیازمندان کمک کنند.

یک تئوریسین جنس دومی : یک نمایشگاه،نمایشگاه ساخته نمی شود. زور مسئولین مربوطه از آن نمایشگاه می سازد.اینجاست که کتاب به"اُبژه"تبدیل می شود و در حاشیه و در رابطۀ نامتوازن با نمایشگاه قرار می گیرد.کتاب،همان"دیگری"است که نمایشگاه بر آن سلطه پیدا می کند.هنگامی که یک کتاب سعی می کند خودش را تعریف کند،با عبارت:"من متأسفانه،با عرض معذرت،بی ادبی می شود،رویم به دیوار...یک کتاب هستم"،شروع می کندوهیچ شیئ دیگری اینطوری با شرمساری خودش را تعریف نمی کند.در نمایشگاه،کتاب دست و بال خودش را جمع می کند و به حاشیه ای می خزد .نکند مشمول جمع آوری و عدم توزیع قرار گیرد و یا نویسنده و ناشر و حروفچین ،نقره داغ شوند.

یک نویسندۀ رمانهای پرفروش و پر طرفدار : آه ای کتاب!غروب عشق غم انگیز تو،هم نوا با آهنگ چکش قلب محزونم،یادآور آن روز پاییزی بی کتاب است که نصرالله و جمیله ،مانع دیدار من با تو شدند و با آن ماشین گوجه ای بسیار شیک،به خانه ام آمدند و تو را داخل قلب وجود کتابخانه ام گذاشتم و به امید واخوردۀ آشپزخانه رفتم تا مسمای بادمجان درست کنم و از ته دهلیزهای چپ و راست دلم،سرشکهای بزرگ غم را سرازیر ساختم و حس کردم ته حلقم چیز بسیار گُنده ای قلمبه،بیرون زده است.ای کتاب،دوستت دارم...

یک نیروی انتظامی : ما، با کتابهای متبرّج که جلدهای تنگ و چسبان داشته باشند یا از رنگهای تحریک کننده برای روی جلدشان استفاده کنند ، حتماً برخورد می کنیم.

یک فیلمساز جهانی و شارح آثار حافظ و سعدی و حنظلۀ بادغیسی : هر کتابی ممکن است خوب باشد ولی همانطور که رُمبو هم به این گفتۀ من اشاره می کند،باید مطلقاً مدرن بود و قرائت مدرن از کتاب داشت و با رویکرد جدید به آن نگاه کرد و من دارم به شیوه جدیدی از چاپ کتابهای بزرگان ادبیات کشورمان فکر می کنم که خواننده مجبور شود با رویکرد جدیدی کتاب را بخواند وبرای خواندن حروف آن طی یک پروسۀ پیچیده،بالانس بزند و پاهایش را با زاویۀ 65 درجه از سطح زمین نگاه دارد ،تا آیا بتواند از خوانش جدید چیزی سر در بیاورد،یا نتواند؟!

یک نویسندۀ صاحب سبک : چنین می نماید که کتاب،در نمایشگاه که ریختی است آمیغ گونه از نمایش + گاه،از سوی جویندگان و پویندگان، فراچنگ می آید تا هر سالیانه سال،در آن جا،سازی نو فراپیش آید و در مایۀ ابوعطا نواخته شود و آب سربالا رود و غوک خواند و خریدار و ناشر را بجنباند با حرکات موزون،همساز و دمساز،جنباندنی:ایدون باد!

یک مسئول امور شهری : کتاب علی الاصول چیز خوبی است و احساس من این است که شهرداری باید حوزۀ کاربردی اش را کار کرده،حوزۀ محتوایی اش را هم فراهم کند و باید برای گسترش و توسعۀ فرهنگی و فرهنگ سازی،به سمتی حرکت کنیم که بتوانیم هر پروژۀ فرهنگی را چند بار افتتاح کنیم و ظرفیت افراد اهل قلم را فراهم کنیم و آن را بالا ببریم و رییس جمهور که شدیم،بیشتر بالا می بریم و به آسمان هفتم می رسانیم...

یک مقام خیلی مسئول نمایشگاه : به همت دانشمندان و مخترعان جوان،ما نمایشگاه کتاب را افتتاح کردیم و بر اساس تحقیقاتی که انجام داده ایم،سرانۀ مطالعۀ جامعۀ ما،مرتباً ثانیه به ثانیه دارد بالا می رود و ما،برای مطالعۀ کتاب همۀ مردم دنیا برنامه داریم و نمایشگاه امسال،قابل قیاس با نمایشگاه های قبلی و سایر نمایشگاه های کهکشان راه شیری نیست و هیچ مویی نمی تواند در درز آن داخل شود و از منجلابهای لوله های تهاجم فرهنگی به داخل بیاید.بنا بر خواست واراده و همت همین جوانان،مکان فرهنگی ،جای چسباندن پوستر و فروش بعضی کتابها نیست،بلکه جای کندن پوستر و جمع کردن کتابهای مذکور است...

یک کارشناس فرا- پسا – مدرن : به زبان بسیار ساده،کتاب،تحول منحصر به سکون در قالب یک گفتمان هژمونیک را به یک رابطه ی بین گفتمانی آنتی کنسرواتیستی در پروسۀ آنتومورفیک پُشتانی سنجه ی معنایی ،معنا می بخشد ولی با تأسف سرانۀ مطالعۀ و سطح نظام اندیشگی مردم،بسیار پایین(=cheap)است و این قرائتهای فرامدرن رانمی فهمند...

• روزنامۀ علمی:"the science of sheere morgh ta joone adameezad"که یک روزنامۀ معتبر علمی دنیاست و در پنج قاره توزیع روزانه دارد،گزارشی از ایران چاپ کرده است .بر اساس این گزارش،جز در نقاط محدودی واقع در قلل مرتفع این کشور،از برف و سرمای چند ماه گذشته خبری نیست.به گفتۀ منابع آگاه، این امر، در راستای وعدۀ دولت مبنی بر توافق با مسئولین آسمان هفتم برای اخراج جبهۀ هوای سرد از آسمان این کشور بر اساس یک برنامۀ پیش بینی شده و زمانبندی شده انجام گرفته است و از جمله پیروزی های بزرگ دستگاه های اجرایی این کشور به شمار می آید.یکی از مسئولین اجرایی گفته است پاره ای از بازماندگان مافیای سرما در قلل مرتفع لانه کر ده اند که این مسئله تا یکی دو ماه آینده حل خواهد شد و مردم عزیز می توانند طعم شیرین گرما را بیش از پیش بچشند.

• ممنوعیت فروش پوستر و نوار موسیقی در نمایشگاه کتاب امسال تهران،موضوع گزارش خبری نشریات مهم محلی حوزۀ جزایر برموداست.روزنامۀ"استراتژی های فرهنگی نمونۀ جهانیان"ضمن تمجید از این اقدام مسئولین ایرانی،نوشت:"در سالهای گذشته،مسئولین نمایشگاه کتاب تهران،اجازه می دادند که پوستر شاعران و ادیبان ایرانی ، و یا کاست صدای همراه با موزیک آنها،در غرفه های نمایشگاه به فروش برسد که این امر،آثار منفی بر نرخ سرانۀ کتابخوانی در این کشور داشت.تحقیقات علمی نشان می داد مدت زمانی را که افراد به خواندن کتاب اختصاص داده بودند، صرف زدن پونز روی پوسترها و نصب آن به دیوارها می کردند که این امر،صدمۀ جبران ناپذیری بر پیکرۀ فرهنگ بشری وارد می آورد که با تدبیر بموقع مسئولین نمایشگاه کتاب تهران،جلوی سودجویی شاعران و نویسندگان و ناشران و پونزفروشها گرفته شد.

 در کابل قديم فيل فتح بهادر يکی از فيل های مشهوری بود که در اثنای جنگ توپ را به جبهه انتقال ميداد و به آن نسبت برای اين فيل روزانه پنج نان روغنی تخصيص داده بودند . فيلبان که آدم چوچه داری بود چهار نان را به فيل ميداد و يکی را خانه می برد . کسی اين خبر را به امان الله خان انتقال داد که فيلبان حق فيل را پوره نمی دهد . مشوره به آن شد که تفتيش بفرستند و چنان کردند ... يکی دو روز به فيل پنج نانی دادند و روز سوم فيلبان به تفتيش گفت برادر تو هم چوچه دار و مه هم چوچه دار ، بيا يک نان تو بگير و يک نان مه و سه نان به ای بی زبان ميتيم ، بسش است . جور آمدشان شد و چنان کردند ولی جاسوسان اين کيفيت را نيز احوال دادند و از آن بالا تفتيش ديگری بالای هر دويشان فرستادند . با امدن تفتيش دومی که او هم در بردن يک نان ديگر قناعت کرده بود وضع فيل فتح بهادر خراب تر شد و تفتيش سومی و از مو ظالم هايش سر کُلشان فرستادند . چند روز باز هر پنچ نان به فيل می دادند و اما فيلبان با تفتيش ظالم هم جور آمد ، قسمی که يک يک نان به فيلبان و دو تفيش اولی و دونان ديگر را تفتيش ظالم بِبَرد و فيل را علوفه بس است . از آن بعد چنان ميکردند در مدتی کوتاهی فيل از لِنگ افتاد و پادشاه که از اين واقعهء خبر شد امر کرد که تفتيش ها بر گردند و فيل و فيلبان و نان روغنی را به حال اولش رها کنند وگرنه ما ديگر فيلی برای کش کردن توپ نمی داشته باشيم .   

ابی تمام روز دارد برایم میخواند ... میخواند و تکرار میکند :

خدا مشتی خاک را برگرفت. می خواست ليلی را بسازد. از خود در او دميد. و ليلی پيش از آنکه با خبر شود عاشق شد. ساليانی است که ليلی عشق می ورزد. ليلی بايد عاشق باشد زيرا خدا در او دميده است و هر که خدا در او بدمد عاشق می شود. ليلی نام تمام دختران زمين است؛ نام ديگر انسان، خدا گفت : به دنيايتان می آورم تا عاشق شويد. آزمونتان تنها همين است : عشق

هر که عاشق تر آمد، نزديکتر است. پس نزديکتر آييد، نزديکتر. عشق کمند من است، کمندی که شما را پيش من می آورد؛ کمندم را بگيريد و ليلی کمند خدا را گرفت. خدا گفت : عشق فرصت گفت و گو است؛ گفت و گو با من، با من گفت و گو کنيد و ليلی تمام کلمه هايش را به خدا داد؛ ليلی هم صحبت خدا شد. خدا گفت : عشق همان نام من است که مشتی خاک را بدل به نور می کند و ليلی مشتی نور شد در دستان خداوند...

كمانش دلش بود و تيرش عشق.
بهْ‌آفريد گفت: از اين كمان تيري بينداز، اين تير ملكوت را به زمين مي دوزد.
آرش اما كمانش غيرتش بود و جز خود تيري نداشت.
آرش مي گفت: جهان به عياران محتاج تر است تا به عاشقان. وقتي كه عاشقي تنها تيري براي خودت مي اندازي و جهان خودت را مي گستري. اما وقتي عياري، خودت تيري؛ پرتاب مي شوي؛ تا جهان براي ديگران وسعت يابد.
بهْ‌آفريد گفت: كاش عاشقان همان عياران بودند و عياران همان عاشقان.
آن گاه كمان دل و تير عشقش را به آرش داد.
و چنين شد كه كمان آرش رنگين شد و قامتش به بلنداي ستاره.
و تيري انداخت. تيري كه هزاران سال است مي رود.
هيچ كس اما نمي داند كه اگر بهْ‌آفريد نبود، تير آرش اين همه دور نمي رفت!

اگر ردپایت را

ماسه های ساحل از یاد ببرد

بی تو غروب بودن

اگر چشمانت

صبح فردا را ز یاد ببرد

واژگان بی قافیه می مانند

اگر بیت وصالت نگویم

ملامت شدم

از این همه اشتیاق

اگر کنارت بودم

که ملامت نمیشدم

دلم به دیدنت امیدوار است به عشق

اگر ببینمت که اینقدر بی قرار نمیشدم

وکلا ۴ دسته اند البته امیدوارم وقتی من به شغل شریف وکالت روی آوردم دسته پنجمی هم به این ۴ دسته اضافه گردد

حال کدامیک از این گروه ها موفق تر اند برمی گردد به دیدگاه و نقطه نظر آدم ها در زمینه موفقیت

دسته اول

از نظر من که اصلا شاید هم نظر کارشناسانه ایی نباشد ، دسته ایی هستند که نه سواد دارند نه جرات

ولی گزینه هایی برای موفقیت دارند

۱- حرافی

۲- داشتن روابط یا رابط در شعب مختلف در دادگاه های متفاوت

۳- در اختیار داشتن پول و بلد بودن فنون باج دهی

این دسته وکلا جزو وکلای همیشه موفق مملکتی می باشند و هیچ پرونده نا موفقی در آستین جادویشان بیرون نخواهد آمد

دسته دوم که اتفاقا سواد حقوقی بالایی دارند و از حس انسان دوستانه نیز برخوردان و به قول افشین قطبی دل شیری هم دارند

این دسته از شهرت و محبوبیت والایی هم در جامعه ملی و هم بین المللی برخوردارن ( که شاید خود موفقیتی باشد)

ولی یک پرونده موفقیت آمیز هم در آستین ندارند ، چرا که با همان پرونده اولی همراه با موکل خود راهی زندان اوین که خیلی هم خوش آب و هوا است (الان قزل حصار ) منتقل می شوند و دسته جمعی سال های خوشی را برای نوشتن رمان می گذارند که البته ممکن است نوبل ادبی نصیبشان شود

دسته سوم نه حراف است نه روابط و رابط دارد نه هم از فن باج دهی بوی برده است نه سواد دارد نه هم دل شیریی دارد ، این گروه روح بسیار لطیفی دارند و به وکیل خانواده البته نه سبز نه هم زرد معروف اند ، وظیفه این گروه طلاق دادن شوهر ها و زن های ناسازگار است که البته صد البته اون کنارا روح لطیف زمیه تجدید فراشان را فراهم می کند در یکی از این پرونده های طلایی

دسته چهارم نه حراف است نه روابط و رابط دارد نه هم از فن باج دهی بوی برده است نه سواد دارد نه هم دل شیری دارد نه هم روح لطیفی برای تجدید فراش

این دسته از زور بازوی بالایی برخوردار است و این وکلا اصولا وکلای تجربی و پایه ۳ می باشند و در جامعه به شر خر شهرت یافته اند

که هر آدمی با دیدنشان در جا از ترس زهره ترک می شود و جابه جا جان به جان آفرین تسلیم می کند

                                آفتابی نیست

                                                 ماهی  نیست

جلوه ی باغ و بهاری نیست

                                چار فصلش هم زمستان است

این شب قطبی

                        سحر گم کرده ظلمانی است

مانده سر ها در گریبان ها

هر کسی در چار چوب روزگار

                                      کار خویش زندانی است

و هرگز از تو رنجور نخواهم شد

چرا که تو را دوست دارم

دیوانه وار عاشقت شدم

چرا که مهربانی را در وجودت دیدم

با چشمانت وجودم را دگرگون ساختی

منظورم نت نیست اون دنیا